logo
logo

Araf

Minibüs Beklerken

By :

Araf

 

Gitmek isteyip kapıyı çekemeyenlerin, çıkarken kapıyı aralık bırakanların, sonra hep bir dönüp çıktığı yeri kolaçan edenlerin, eşikten adım atmaya hiç cesaret edemeyenlerin, aklında ayrılık düşüncesi olsa da sımsıkı sarılıp öpenlerin, yastığa başını koyunca nasıl gitsem diye düşünenlerin, umutsuz bir yolda yürürken hala düzen bozmak istemeyenlerin durumudur ‘araf ‘ .

Panik atak gibi en büyük sıkıntıya düşenlerin ama ne yaşadığını kimselere tarif edemeyenlerin, teşhisinin konulamadığı, dolayısıyla tedavisinin bulunamadığı, ikna etmeye kimsenin yanaşamadığı tehlikeli bir hastalık gibidir Araf…

Gidememiş gidenlerin, kalamamış kalanların, mutsuzluktan geberen ama sesini yükseltmeye korkanların çoğunlukta olduğu şu yeryüzünde
nasıl yaparıma çare arayan ne çok adam ne çok kadın boğuşuyor bir bilseniz bu hastalıkla…

Kimse derin bir nefes alıp hadi diyemiyor kendine…
sonrası pür hüzün, pür pişmanlık ve kaybedilen faizli zaman.Çocuklar büyüsün, evin kredisi bitsin, kenarda biraz para biriksin, aman elalem bir şey demesin, bu yüzden kariyerim elden mi gitsin, adım kötüye çıkmasın, hayatımın altı üstüne gelmesin diye diye bulunan hafifletici sebepler sayesinde , az yatıp çıkılacak hatalar müebbete dönüyor…
Kimse elini kapıya atmaya cesaret edemiyor ama farkında olmadan herkes kapıdan bacadan gökyüzüne bakıp ah çekiyor…Soğuk odalarda sırtı dönük yatıyor…

Halbuki herkesin; her kadının ve her adamın ikinci bir şansa hakkı olduğunu bilmek gerekiyor… Herkesin iyiliği için deyip eşikten Bismillah deyip çıkmak, valize ne koyduğunu çok da takmamak, acıyı çekmek, çekip iyileşmek, iyileşip hayata dönmek gerekiyor.
Ha gayret diye diye kangrenli bacağı sürümek hangi yolu bitirtebilir ya da Hangi yol arkadaşı bu halde uzun süre eşlik edebilir insana?

Araf en kötü kararın beteri, en iyi kararsızlığın kör kuyusudur ve bu kuyuda tek merdiven biraz cesaret biraz dürüstlüktür.
Kör kuyularda merdivensizim diyenlere bu yazım, ne olur artık adım atın…

6 Comments
  1. Reply

    M.A

    Çok güzel..

  2. Reply

    Hanife

    Bu blogta çok ağlayacağım belli,,vay halimize vay ki ne vay…

  3. Reply

    Domi

    O kadar beni anlatmışsınız ki ! Eminim herkes bu yazıda kendinden birşeyler bulacak.. Ben 10 yıl önce hala kendiminde inanmadığı bir şey yaparak kendime ikinci bir şans verdim hemde 2 çocukla ve yanimda hiç kimse olmadan..Imkansizi başardım Kolay oldumu ? Asla! Iyi ki yapmışım, Araf’ta olmaktansa inandığım bir yolda yürümeyi seçtim..Tüm hatalarımla ve doğrularımla hala ayaktayım ve çok mutluyum😊

  4. Reply

    emy

    Tam da o adımı atıp, acımı çekerim ve gidetim dediğim anda;
    Kuvvet oldu 🙏🏻

  5. Reply

    Gülsüm

    Çoğu kez o valizi topladım çıkıp gitmek istedim hep karşıma dikildi beni sevdiğinden değil asla elalem ne der düşüncesiyle çok yalvardım Allahım duy sesimi kurtar beni bu hapis hayatından diye 1 yıl cezaevinde kaldım ve sonunda tahliye oldum diyorum ben buna iyiki o. Kararı almışım diyorum kuşlar kadar özgürüm şu an evli mutlu çocukluyum😊

  6. Reply

    Rayihacanan

    Hayat felsefem benden değerli hiç bİr şey yok ve bugün ağladığım olaylara yarın güleceğim! Güleceğim şey için ağlamaya değmez derim ve hayata mutlu devam edenlerdenim. Her zaman tek şans iyidir.

Yorum Bırakın